Oczywiście, jednakże na wszystko jest czas i miejsce

Frapuje mnie również iż brak pytań co do artykułu, czyżby wszystko było tak jasne, proste i oczywiste?

Dobry art, wlasnie pare tygodni temu przeczytalem Anabolic Diet Mauro Di Pasquale i wcielam w czyn. W sobote np obezarlem gigantyczna pizze, potem kebab i popilem kilkoma browarkami. Cudowna dieta!!!

Jak to się ma do osób, które nie ćwiczą i na co dzień jedzą mało węglowodanów? Takie obżarstwo raczej nie na miejscu? Wystarczą jakieś mini - ładowania węglami? A może i to nie? Jakie są konsekwencje długotrwałej małej podaży ww (z warzyw się trochę uzbiera, ale wątpię, żeby można nimi dobić 120g)? uff, to chyba tyle

Moim zdaniem odchudzanie bez ćwiczeń jest zgubne, gdyz prowadzi do zmniejszenia masy mięśniowej, co z kolei powoduje spowolnienie tempa przemiany materii. Spowalnia to odchudzanie i sprzyja efektowi jojo po jego zakończeniu. To rzekłszy powiem że tak, ładowania też są przydatne dla osób niećwiczących, gdyż i u nich poziom hormonów takich jak leptyna czy hormony tarczycy destabilizuje się przy dłuzszym deficycie kalorycznym. Oczywiście nie ćwicząc nie możemy sobie pozwolić na zbyt wiele - po ćwiczeniach mięśnie łakną glikogenu i tam kierowany jest nadmiar kalorii z obżarstwa, u niećwiczącego może pójść w eufemistyczne, przysłowiowe boczki.

Ale jedzenie małych ilości ww chyba nie zawsze musi oznaczać odchudzanie? Ilości, jakie osoba niećwicząca wyciągnie z samych warzyw są wystarczające i nie ma dodatkowej potrzeby ladowań węglami? Czy, mimo wszystko, od czasu do czasu, trzeba zjeść ich trochę więcej?

Jeśli się nie odchudzasz, nie ćwiczysz i nie uprawiasz sportów, a na dodatek jeszcze nie pracujesz fizycznie (a waga i obwody są dokładnie takie, jakie chcesz aby były), można z powodzeniem zapomnieć o ładowaniach. Ładowania to po prostu narzędzie pomocne w kształtowaniu sylwetki - dzięki ładowaniom bezkarnie uchodzi nam jedzenie mniej niż spalamy.

Wszystko jasne. Dzięki

Dobra, to jednak nie koniec pytań
Mamy następującą sytuację: ćwiczę siłowo(ostatnio z nieco mniejszym obciążeniem, głównie pod kątem kondycji), przestrzegam 10 PŻ, nie tyję i nie chudnę. Taki model odżywiania przynosi korzyści, jeśli przestrzega się go w 90%, tak? Więc nawet jeśli się nie odchudzam i nie mam deficytu, to te, powiedzmy, 4 posiłki w ciągu tygodnia, mogą być niezgodne i nie powinno się to odbić na sylwetce? W ramach tych 10% odstępstw jem po prostu trochę więcej tego, co normalnie czy można zaszaleć i zjeść karkówkę z ziemniorami i sernikiem na deser? Tzn. wiem, że teoretycznie to można jeść to codziennie w każdym posiłku, ale chodzi mi o to, czy to będzie, hm... optymalne

Jeżeli nie masz celów "sylwetkowych", czyli nie zamierzasz tracić tkanki tłuszczowej, ani budować mięśniowej, możesz sobie pozwolić na większą dowolność w odżywianiu. Z jednej strony można przestać trzymać się kurczowo reguł dotyczących 10% odstępstw, z drugiej mieć świadomość tego, że zbytnia dowolność może spowodować tycie. Recepta na to jest prosta - zmieniac nawyki powoli, a w przypadku pierwszych oznak niekorzystnych po prostu wrócić do zasady 10%.

Ja mam pytanko. Czy te doładowania stosuje się tylko wtedy, gdy widzimy, że metabolizm nam zwalnia, czy regularnie, co tydzień, bez względu na wszystko? (Chcę zbić poziom tkanki tłuszczowej).